پرنسس سفید  

((جین ویتمن)) نگاهی ژرف به کودک دارد می گوید:

                                           نه گوشتی از گوشت تنم

                                  نه استخوانی از استخوانم

                                  ولی شگفتا که ازان منی

                               برای لحظه ای هم فراموش نکن

                                  تودر زیر قلبم پرورش نیافتی

                                                بلکه

                                         ((دردرون آن!))

خداوندفرشتگان را فراخواندوگفت:

((می خواهم برای انسان این نخستین زوجموجودی بیافرینم.

موجودی مانندآن کبوتران.....))

نگاه فرشتگان به آشیانه ی کبوتران رفت

بی درنگ لبخندبرلبانشان نشست

شعفناک وناشکیب از خداوند پرسیدند:((نامش چیست؟))

خداوند لختی اندیشیدو گفت:

نامش...نامش...

آری نامش با

                  ((ک))آغاز میشود

                   تا

                ((ک))کوچ تنهایی شان گردد.

                ((و))وام دارشان به زندگی نماید.

                ((د))دیدار عشق را معنا باشد.

                ((ک))کبوترآشیانه شان گردد.

                ((کودک!))

                         آری  ((کودک!))

هلهله ی فرشتگان به عرش می رسید و زن و مرد بانگاهی خیس اشک شوق

به آسمان می نگریستند.

نه ماه و نه روز گذشت...

به ناگه گریه نوزادی

اشک فرشتگان را سرازیر کرد

ولبخند شوق را بر لبان خداوند نشاند

وخداوند

دستی برهم زد وبه شعف گفت:

((احسنت کودک هم به دنیا آمد!))

آن گاه نگاهی به کلبه کرد وزن را دید که کودک خویش را باهمه ی حضور

وسیع عشق در آغوش می فشرد.

خداوند به فرشتگانش گفت:

((می خواهم نامی برای زن بگذارم!))

سپس کمی مکث کرد وگفت:

                اول نامش((م))است

                             آنجا که ((مهربانی))متولد می شود.

               دوم نامش((الف))

                            آنجا که ((ایمان))آغاز می شود.

              سوم نامش((د))

                           آنجا که ((درد))همراهش می شود.

              چهارم نامش((ر))

                         آنجا که ((رنج))شاگردش می شود.